دستت را از روی قلبم بردار.بگذار بار دگر خون در رگهایم شریان داشته باشد.دلم برای دیدن خوابی راحت تنگ شده.صداهای اشنا برایم ازار دهنده شده.به زیبایی حس مردن را لمس می کنم.خرد شدن استخوانم را می فهمم ولی زبانم باز کم کاری می کند.ان نزدیکان گرگ نشان همیشه تورا طعمه ببینند تو را هم گرگ می کنند.صدای قلبم ضعیفتر از صدای موج دریا در وسط بیابان شده.دلم می خواد تنهای تنها در گوشه ای از این دنیا زندگی کنم .می خواهم این بار اشنایانی پیدا کنم که دوستم نداشته باشند فقط مرا بفهمند همین.

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت،

سرها در گریبان است .

کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را .

نگه جز پیش پا را دید ، نتواند ،

که ره تاریک و لغزان است .

وگر دست محبت سوی کس یاری،

به اکراه آورد دست از بغل بیرون ،

که سرما سخت سوزان است .

نفس کز گرمگاه سینه می آید برون، ابری شود تاریک .

چو دیوار ایستد در پیش چشمانت .

نفس کاینست ، پس دیگر چه داری چشم ز چشم دوستان دور یا نردیک؟

مسیحای جوانمرد من! ای ترسای پیر پیرهن چرکین!

هوا بس ناجوانمردانه سردست ... آی ...

دمت گرم و سرت خوش باد !

سلامم را تو پاسخ گوی ، در بگشای !



منم من ، میهمان هر شبت ، لولی‌وَش مغموم .

منم من ، سنگ تیپا خورده رنجور .

منم ، دشنام پست آفرینش ، نغمه ناجور



نه از رومم، نه از زنگم ، همان بی رنگ بی رنگم .

بیا بگشای در ، بگشای، دلتنگم.

حریفا ! میزبانا! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد.

تگرگی نیست ، مرگی نیست .

صدائی گر شنیدی صحبت سرما و دندان است .

من امشب آمدستم وام بگذارم.

حسابت را کنار جام بگذارم .

چه می گوئی که بیگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟

فریبت می دهد بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست .

حریفا ! گوش سرما برده است این ، یادگار سیلی سرد زمستان است .

و قندیل سپهر تنگ میدان . مرده یا زنده ،

به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود ، پنهان است .

حریفا! رو چراغ باده را بفروز شب با روز یکسان است .



سلامت را نمیخواهند پاسخ گفت.

هوا دلگیر ، درها بسته ، سرها در گریبان ، دستها پنهان ، نفسها ابر ،

دلها خسته و غمگین ،

درختان اسکلتهای بلور آجین ،

زمین دلمرده ، سقف آسمان کوتاه ،

غبار آلوده ، مهر و ماه ،

زمستان است ...



مهدی اخوان ثالث

وقتی حسی نیست یک گوشه می‌نشینی و گل‌های فرش را می شماری، شمردن هم هیچ چیز را عوض نمی‌کند، بهتر که نمی‌شود هیچ! بدتر می‌شود! تازه یادت می‌افتد که باید سر برج فلان مبلغ پول را بریزی به فلان حساب .... اووووه اصلاً چرا شمردم؟!

وقتی حسی نیست لای کتاب‌های خاک خورده قفسه را باز می‌کنی بلکه مطلبی جالب راست کار باشد و کمی خیال مبارک را آرامش بخشد، بعد یادت می‌افتد که فلان کتاب را باید تا همین سه روز دیگر تمام کردن! .... اووووه اصلاً چرا خواندم؟!

وقتی حسی نیست گوشی تلفن را بر می‌داری و به رفقا زنگ می‌زنی، هیچ کس در دسترس نیست! احساس می‌کنی که تنهای تنها رها شده‌ای! .... اووووه اصلاً چرا دست به تلفن بردم؟!

وقتی حسی نیست می‌نشینی جلوی تلویزیون تا کمی تنوع حاصل گردد! تازه می‌فهمی پنج انگشت هیچ کدام با دیگری فرقی ندارد! .... اووووه اصلاً چرا تلویزیون نگاه کردم؟!

وقتی حسی نیست می‌روی ایوان، چشمت که به باغچه می‌افتد آرام می‌شوی، هندوانه قاچ شده را جلویت می‌گذارند، نگاهت به گربه رهگذر از دیوار می‌افتد .... آه عجب ساعت خوشی.